|
|
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA WYCHOWANIE - TO CO NAS WYRÓŻNIA WŚRÓD SZKÓŁ
Wszyscy ludzie, jakiejkolwiek rasy, stanu i wieku, posiadają jako cieszący się godnością osoby, nienaruszalne prawo do wychowania, odpowiadającego ich własnemu celowi, dostosowanego do właściwości wrodzonych, różnicy płci, kultury i ojczystych tradycji, a równocześnie nastawionego na braterskie współżycie z innymi narodami, dla wspierania prawdziwej jedności i pokoju na ziemi.
Prawdziwe zaś wychowanie zdąża do kształtowania osoby ludzkiej, w kierunku jej celu ostatecznego, a równocześnie do dobra społeczeństw, których człowiek jest członkiem i w których obowiązkach, gdy dorośnie, będzie brał udział.
Należy więc dopomagać dzieciom i młodzieży, zgodnie z postępem nauk psychologicznych, pedagogicznych i dydaktycznych, do harmonijnego rozwijania wrodzonych właściwości fizycznych, moralnych i intelektualnych, do zdobywania stopniowo coraz doskonalszego zmysłu odpowiedzialności w należytym kształtowaniu własnego życia przez nieustanny wysiłek i w osiąganiu prawdziwej wolności, po wielkodusznym i stanowczym przezwyciężeniu przeszkód.
Poza tym trzeba ich tak przygotować do uczestniczenia w życiu społecznym, aby zaopatrzeni należycie w konieczne do tego i odpowiednie środki, mogli włączać się czynnie w różne zespoły ludzkiej społeczności, aby ujawniali przez rozmowę z innymi swe zapatrywania i chętnie zabiegali o wspólne dobro.
Między wszystkimi środkami wychowania, szczególne znaczenie ma szkoła, która mocą swego posłannictwa, kształtuje z wytrwałą troskliwością władze umysłowe, rozwija zdolność wydawania prawidłowych sądów, wprowadza w dziedzictwo kultury wytworzonej przez przeszłe pokolenia, kształci zmysł wartości, przygotowuje do życia zawodowego, sprzyja dyspozycjom do wzajemnego zrozumienia się, stwarzając przyjazne współżycie wśród wychowanków różniących się charakterem i pochodzeniem; ponadto stanowi jakby pewne centrum, w którego wysiłkach i osiągnięciach powinny uczestniczyć równocześnie rodziny, nauczyciele, różnego rodzaju organizacje rozwijające życie kulturalne, obywatelskie, religijne, państwo i cała społeczność ludzka.
Piękne więc i o wielkim znaczeniu jest powołanie tych wszystkich, którzy, pomagając rodzicom w wypełnianiu ich obowiązku i zastępując społeczność ludzką, podejmują w szkołach zadanie wychowawcze; powołanie to wymaga szczególnych przymiotów umysłu i serca, jak najstaranniejszego przygotowania i ciągłej gotowości do odnowy i adaptacji.

Jesteśmy przekonani że sprostamy Państwa wymaganiom i w oparciu także o Państwa wskazówki będziemy wspólnie odpowiadali za obowiązek wychowania naszych dzieci.
UCZNIOWIE, KTÓRZY ODZNACZAJĄ SIĘ SZCZEGÓLNYMI OSIĄGNIĘCIAMI W NAUCE I W SPORCIE,
UCHWAŁĄ RADY PEDAGOGICZNEJ ZOSTAJĄ WPISANI DO
ZŁOTEJ KSIĘGI, OTO ONI:
ROK SZKOLNY 2007/2008
KLASA IV
 RADOSŁAW BRÓZDA
 WERONIKA JANIK
 MAŁGORZATA KOT
 KAROL OŻÓG
 SZYMON SZCZEPANIAK
KLASA V
 PRZEMYSŁAW BODEK
 MATEUSZ SAJLER
KLASA VI
 RAFAŁ GOSIEWSKI
 ANNA KAPUSTA
 WIKTOR RAPUTA
 JAKUB ROBAK
ROK SZKOLNY 2006/2007
KLASA IV
 JULIA GUZIK
 MARIOLA KUROWSKA
 BEATA OCHOJNA
 JUSTYNA PŁONKA
KLASA V
 RAFAŁ GOSIEWSKI
 ANNA KAPUSTA
 WIKTOR RAPUTA
 JAKUB ROBAK
KLASA VI
 ANNA MAJ
 JULIA WCISŁO
ROK SZKOLNY 2005/2006
KLASA IV
 RAFAŁ GOSIEWSKI
 ANNA KAPUSTA
 WIKTOR RAPUTA
 JAKUB ROBAK
KLASA V
 ANNA MAJ
 JULIA WCISŁO
KLASA VI "A"
 SZYMON BĄTKOWSKI
 KAROLINA KUTEK
 ALEKSANDRA MIKA
 EWELINA PROCHWICZ
 ZUZANNA SPISAK
 PAULINA WEREWKA
KLASA VI "B"
 SYLWIA DYBA
ROK SZKOLNY 2004/2005
KLASA IV
 JULIA WCISŁO
KLASA V "A"
 SZYMON BĄTKOWSKI
 KAROLINA KUTEK
 ALEKSANDRA MIKA
 EWELINA PROCHWICZ
 ZUZANNA SPISAK
KLASA V "B"
 SYLWIA DYBA
KLASA VI "A"
 AGNIESZKA GRUNDKOWSKA
 ŁUKASZ TORBA
 MAŁGORZATA TORBA
KLASA VI "B"
 ANITA BIENIEK
 ANNA KARSKA
 KONRAD KLIMCZYK
 BARTŁOMIEJ KUBAS
 EWELINA SŁAPCZYŃSKA
 ADRIAN TEKIELI-BALON
ROK SZKOLNY 2003/2004
KLASA IV "A"
 SZYMON BATKOWSKI
 KAROLINA KUTEK
 ALEKSANDRA MIKA
 EWELINA PROCHWICZ
 ZUZANNA SPISAK
KLASA IV "B"
 SYLWIA DYBA
KLASA V "A"
 AGNIESZKA GRUNDKOWSKA
 ŁUKASZ TORBA
 MAŁGORZATA TORBA
KLASA V "B"
 ANITA BIENIEK
 ANNA KARSKA
 KONRAD KLIMCZYK
 BARTŁOMIEJ KUBAS
 EWELINA SŁAPCZYŃSKA
KLASA VI "A"
 DARIUSZ BALON
KLASA VI "B"
 MARZENA MAJZEL
 IWONA SUWAJ
 DOMINIKA ŚNIEŻEK
 MARIUSZ TORBA
 KATARZYNA WCISŁO
ROK SZKOLNY 2002/2003
KLASA IV "A"
 AGNIESZKA GRUNDKOWSKA
 MAŁGORZATA TORBA
KLASA IV "B"
 ANITA BIENIEK
 KONRAD KLIMCZYK
 BARTŁOMIEJ KUBAS
 EWELINA SŁAPCZYŃSKA
 ADRIAN TEKIELI-BALON
KLASA V "A"
 DARIUSZ BALON
KLASA V "B"
 IWONA LEJA
 IWONA SUWAJ
 DOMINIKA ŚNIEŻEK
 MARIUSZ TORBA
KLASA VI
 KAROLINA KŁYŚ
 MAŁGORZATA LACH
 MACIEJ PAJĄK
 TOMASZ PUTAJ
 JOANNA TOMCZYK
 PAWEŁ WÓJCIK
ROK SZKOLNY 2001/2002
KLASA IV "A"
 DARIUSZ BALON
KLASA IV "B"
 MARZENA MAJZEL
 IWONA SUWAJ
 KATARZYNA WCISŁO
KLASA V "A"
 JOANNA TOMCZYK
 TOMASZ PUTAJ
KLASA VI
 MARCIN CHMURA
 ANNA KLIMCZYK
 KINGA LISKIEWICZ
 DAGMARA KOMINIAK
 MAŁGORZATA WRONA
 JOANNA ŚNIEŻEK
ROK SZKOLNY 2000/2001
KLASA IV
 TOMASZ PUTAJ
 JOANNA TOMCZYK
KLASA V
 MARCIN CHMURA
 KINGA LISKIEWICZ
 DAGMARA KOMINIAK
 MAŁGORZATA WRONA
 JOANNA ŚNIEŻEK
KLASA IV
 BEATA BREŚ
 MATEUSZ WÓJCIK
 WOJCIECH URBANEK
ROK SZKOLNY 1999/2000
KLASA IV "A"
 KATARZYNA CZOPEK
 DAGMARA KOMINIAK
 TOMASZ KUTEK
 MAŁGORZATA WRONA
 MAGDALENA ZŁOTNIK
KLASA IV "B"
 JUSTYNA BAŁAZY
 MARCIN CHMURA
 KINGA LISKIEWICZ
KLASA V
 WOJCIECH URBANEK
 MATEUSZ WÓJCIK
KLASA VI "A"
 ANNA ABRAMSKA
 KATARZYNA ŁOPATA
 PIOTR NIEDZAŁKA
 MATEUSZ SIWEK
KLASA VI "B"
 PRZEMYSŁAW ŚLEZAK
 AMADEUSZ BAŁAZY
 KATARZYNA ZIARKO
KLASA VIII
 MARZENA BYWALEC
 DARIUSZ CZAJA
 PAULINA OŻÓG
GRATULUJEMY WSZYSTKIM
WIZJA SZKOŁY
Chcemy aby nasza szkoła była dla uczniów drogą do sukcesu poprzez
wszechstronny rozwój: intelektualny, fizyczny, moralny.
MISJA SZKOŁY
- Nasza szkoła istnieje po to by: wychowywać,uczyć i otaczać opieką wszystkich uczniów.
- Jesteśmy otwarci na potrzeby środowiska lokalnego.
- Chcemy:
a) rozbudzić ciekawość świata,
b) nauczyć: sprawnego komunikowania się, samodzielności w każdym działaniu, uczenia się, współistnienia i współdziałania w grupie,
c) zadbać o zdrowie naszych wychowanków,
d) ukształtować człowieka kulturalnego, o mocnych podstawach moralnych,
e) uwrażliwić wychowanków na potrzeby innych,
f) przygotować do życia w rodzinie, w społeczności lokalnej i w państwie.
- Każdy kto przychodzi do naszej szkoły czuje się w niej bezpiecznie, spotyka się z życzliwością i miłą atmosferą.
- Oferujemy rozległy teren zielony wokół szkoły, który planujemy wkrótce nowocześnie zagospodarować.
- W naszej szkole żaden uczeń nie jest anonimowy.
- Ponieważ jesteśmy małą szkołą, wszystkie dzieci chodzą na pierwszą zmianę.
- Kadra pedagogiczna jest wysoko wykwalifikowana.
- Szkoła jest wolna od zagrożeń.
- Naszym celem jest kontynuacja dobrych tradycji szkoły i ciągła praca nad eliminacją słabych stron.
- Chcemy promować szkołę w środowisku.
HISTORIA NASZEJ SZKOŁY
Wiadomości o nauce dzieci i młodzieży Sidziny datują się od roku 1887. W tym czasie dzieci uczęszczały do szkoły w Skawinie . Od 1887 roku naukę organizowano w Sidzinie. Na początku dzieci uczyły się w różnych domach we wsi, które często zmieniano. Problemy z mieszkaniem mieli też nauczyciele. Mieszkańcy wsi nie przywiązywali większej wagi do edukacji. Kilkakrotnie czyniono starania o budowę szkoły , ale zawsze kończyły się na niczym. Nauka więc dalej odbywała się w domach prywatnych u takich gospodarzy jak : Grzegorz Balon , Jan Liszka, Michał Balon, Walenty Książek, Andrzej Błachacz , Stanisław Prochwicz i inni. Przez jakiś czas zajęcia lekcyjne odbywały się w budynku dworskim.
Pierwsi nauczyciele: kierownik szkoły Wierański , Maria Gustkiewicz, Franczewska, Bieńkowska, Dulowska , Maria Luceńko.
W 1920 roku właścicielka dworu Maria Czyżewska załatwiła asygnatę na 40 tyś. sztuk cegły na budowę szkoły. Niestety, cegły nie zwieziono. W 1926 roku zakupiono drewno budowlane, które częściowo zniszczeniu, a resztę sprzedano. W latach dwudziestych i na początku trzydziestych nie czyniono nic w kierunku poprawy warunków nauczania dzieci. Ciągłą, lecz nieskuteczną walkę z radą gromady o poprawę tego stanu toczyła kierowniczka szkoły.
Dopiero w grudniu 1935 roku postanowiono zakupić od żydowskiej budynek z przeznaczeniem na szkołę . Był on murowany ( później młyn) , lepszy niż dotychczasowe klasy w domach klasy, jednak nie spełniał stawianych wymogów . Początkowo wszyscy radni i wójt wyrazili zgodę na kupno, jednak po dokładnym przeanalizowaniu okazało się, że izby są za małe: jedna o powierzchni 34 m2, a druga 36 m2. Część radnych zwłaszcza ci z Olszyn odwołali swoje poparcie i do zakupu nie doszło. Radni postawili wniosek budowy nowej szkoły. Koncepcja oparta była na pozyskaniu funduszy ze sprzedaży sidzińskich pastwisk . Powołano komitet w skład , którego weszła także ówczesna kierowniczka szkoły. Przez okres zimowy przygotowano projekt techniczny, zwieziono materiały budowlane.

W szkole mieściły się dwie sale lekcyjne i mieszkanie dla kierownika szkoły . Rozpoczęcie roku szkolnego odbyło się z opóźnieniem, bo sale lekcyjne nie były we wrześniu przygotowane do prowadzenia lekcji. 11 października 1937 po odebraniu i poświęceniu szkoły rozpoczęła się nauka.

Nowo wybudowana szkoła nie rozwiązywała w pełni wszystkich problemów edukacyjnych, ponieważ dwie sale lekcyjne nie mogły pomieścić dzieci: ich ilość była dosyć duża - 181 uczniów.
W roku szkolnym 1938/39 zostało zapisanych 195 uczniów, z tej ilości 13 uczniów uczęszczało do szkoły siedmioklasowej w Skawinie .
W roku szkolnym 1939/40 ilość uczniów wynosiła 215. Za staraniem kierownika szkoły ówczesne władze oświatowe przydzieliły szkole dodatkowy etat czyli trzecią osobę.
Kiedy 1 września 1939 roku rozpoczęła się II wojna światowa, dotknęła ona również szkołę w Sidzinie. Niemieccy żołnierze otworzyli klasy i zabrali: radio, mapy, zeszyty oraz książki do historii i geografii pozostawiając napisy "Heil Hitler". Kierownik szkoły z powołania mobilizacyjnego poszedł na wojnę.
Pod koniec września 1939 roku kierownik szkoły powrócił z wojny i rozpoczął organizować naukę, którą rozpoczęto 2 października. Początkowo nauczyciele nie otrzymywali wynagrodzenia, zatem utrzymanie ich spoczywało na barkach mieszkańców. Dopiero w styczniu 1940 roku otrzymali zaliczki pensji, które pozwoliły na utrzymanie siebie i rodziny.
Zima 1940 roku była bardzo sroga , mrozy sięgały nawet do 30 stopni poniżej zera, frekwencja w klasach spadła do 25% . Opał do szkoły dostarczany był częściowo przez gminę, a częściowo przez mieszkańców i z tym problemem szkoła borykała się przez cały okres okupacji.
W roku szkolnym 1944/45 nauka szkolna rozpoczęła się z opóźnieniem ( pod koniec września) , gdyż nauczyciele i starsi uczniowie brali udział w kopaniu rowów obronnych. Podczas frontu przechodzącego przez Sidzinę w szkole zostały powybijane szyby dlatego w okresie od 22 stycznia do 12 lutego 1945 znowu była chwilowa przerwa w prowadzeniu zajęć szkolnych .
Po zakończeniu wojny odbyła się uroczystość Odrodzonej Szkoły Polskiej . W roku szkolnym 1945 / 46 zreorganizowano szkołę wprowadzając nauczanie wg programu III stopnia z równoczesnym przywróceniem przedmiotów: język polski , geografia i historia. Kierownictwo miało trudności w zatrudnieniu nauczycieli z powodu braków mieszkaniowych i stosunkowo niskich wynagrodzeń.
W roku szkolnym 1946/47 przybyły dodatkowo dwie sale lekcyjne w tzw. resztówce dworskiej. Nie sprawiały one wrażenia sal lekcyjnych, ale były o wiele lepsze niż przed wojną izby w chałupach chłopskich.. W roku szkolnym 1948/49 przy udziale tych samych nauczycieli zorganizowano naukę dla miejscowych analfabetów .
Po uruchomieniu komunikacji dzieci miały możliwość wyjazdu do Krakowa korzystania z różnych imprez kulturalnych jak : wyjście do kina , teatru, muzeum itp.
W miarę zwiększania się liczby dzieci i pełnej siedmioklasowej szkoły zajmowane dotychczas pomieszczenia nie wystarczały. Z inicjatywy kierownika szkoły Józefa Homika powołano komitet rozbudowy istniejącej szkoły: Jan Leśniowiecki - przewodniczący , Józef Homik - sekretarz , Stanisław Kleszcz - skarbnik i członkowie :
Kazimierz Torba , Józef Balon , Franciszek Witkowski, Michał Kotula . Pieniądze na ten cel miały pochodzić z reszty sprzedaży pastwisk , wg opracowanego wcześniej projektu. Za otrzymane pieniądze ze sprzedaży zakupiono 20 ton wapna palonego, 100 m3 kamienia i 100 m3 żwiru.
Do rozbudowy jednak nie przystąpiono ponieważ w tym czasie I sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka ogłosił hasło budowy 1000 szkół na tysiąclecie istnienia Państwa Polskiego. Zatem kierownik Józef Homik poczynił starania o wybudowanie nowej szkoły w Sidzinie. W 1963 objęto Sidzinę akcją "Tysiąc Szkół na Tysiąclecie Państwa Polskiego" i budowa "Tysiąclatki" została rozpoczęta jesienią tego roku. Wykorzystano materiały budowlane wcześniej zgromadzone na rozbudowę starej szkoły , a zgromadzone fundusze ze sprzedaży pastwisk w wysokości 123 tysiące złotych także przeznaczono na budowę. Początkowo prace posuwały się bardzo powoli, tempo wzrosło dopiero po zmianie wykonawcy. Pod koniec 1964 roku stanął budynek w stanie surowym.
Oddanie budynku w stanie gotowym do użytkowania nastąpiło 20 lutego 1965. Stwierdzono wiele usterek wynikających z niesolidności wykonawcy , a w szczególności podmakające piwnice . Po usunięciu usterek i odwodnieniu i zdrenowaniu terenu wokół szkoły 15 kwietnia 1966 roku oddano budynek do użytkowania.

Nowa szkoła otrzymała status szkoły ośmioklasowej klasowej. Od września 1967 roku długoletni kierownik szkoły, zasłużony działacz społeczny wraz z żoną przeszli na roczny urlop zdrowotny , a po roku na emeryturę. Obowiązki kierownika szkoły przejął dotychczasowy nauczyciel mgr Stanisław Szwabowski. Funkcję tę pełnił do ukończenia roku szkolnego 1960/70 , później przeniósł się jako asystent do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Stanowisko kierownika szkoły przejęła następnie mgr Celina Skrzybalska.
Kiedy 2 stycznia 1973 roku wieś Sidzinę przyłączono do Krakowa, szkołę pod swój nadzór przejął Wydział Oświaty i Kultury Kraków-Podgórze. Szkoła otrzymała numer, a dotychczasowy kierownik został dyrektorem.
W 1981 skrócono tydzień nauczania z sześciu do pięciu dni. Zmniejszenie godzin lekcyjnych objęło przedmioty : matematyka , język polski , historia.
W latach osiemdziesiątych dyrektor szkoły mgr Celina Skrzybalska poczyniła starania o zmianę systemu ogrzewania z archaicznego węglowo - piecowego na centralne ogrzewanie gazowe. W maju 1989 roku zakończono przebudowę ogrzewania wraz z doprowadzeniem gazu do kuchni szkolnej i służbowych mieszkań nauczycieli . Całkowite zakończenie prac związanych ze zmianą systemu ogrzewania nastąpiło dopiero w 1993 roku. Rodzice dzieci dobrowolnie złożyli na ten cel 171 tysięcy złotych. Bardzo ważną inwestycją dla mieszkańców osiedla z jej inicjatywy była przebudowa budynku starej szkoły na przedszkole . Do momentu zakończenia tego przedsięwzięcia jeden oddział przedszkolny funkcjonował w świetlicy szkolnej . Sala świetlicy służyła dzieciom zarówno do zabawy , spożywania posiłków i jak i do spania.
Pani mgr Celina Skrzybalska po 36 latach pracy nauczycielskiej , w tym po 21 latach piastowania stanowiska dyrektora tutejszej szkoły przeszła na emeryturę.
Na nowego dyrektora w drodze konkursu wybrano mgr Cecylię Bysina , która w dalszym ciągu umiejętnie kontynuowała rozpoczęte wcześniej inwestycje i remonty, czuwając nad należytym przebiegiem podstawowego zadania stojącego przed szkołą jakim jest proces nauczania. Za jej staraniem, Komitetu Rodzicielskiego oraz Radnej Marii Ficek w 1995 roku podłączono szkołę do sieci miejskiej sieci wodociągowej. W 1997 roku urządzono pracownię komputerową na 8 stanowisk uczniowskich.
W 1999 roku mgr Cecylia Bysina przechodzi na emeryturę, a jej następczynią od 1 września 1999 roku zostaje wybrana w drodze konkursu mgr Agata Luber, dotychczasowy nauczyciel języka polskiego. Od września tegoż właśnie roku wprowadzona została Reforma Oświaty , zatem nowy dyrektor zmuszony był dokonać wiele zmian , zarówno organizacyjnych, jak również programowych . Szkoła z ośmioklasowej klasowej została przekształcona w sześcioklasową szkołę podstawową. Dalsze kształcenie młodzieży odbywa się w trzyletnim gimnazjum. Rejonowym gimnazjum dla naszego osiedla jest Gimnazjum Nr 23 w Krakowie, czego rodzice nie przyjęli do wiadomości z entuzjazmem . Do gimnazjum młodzież dojeżdża autobusami komunikacji miejskiej lub dowożona jest przez rodziców , co znacznie podwyższa koszty utrzymania rodziny.
Od września 2003 roku nastąpiła także zmiana w organizacji Przedszkola nr 141 . Jego nazwa została zlikwidowana i włączono je do szkoły jako oddziały przedszkolne pod zarządem dyrektora szkoły.

W latach 1999- 2003 nastąpiła prawie całkowita wymiana stolarki okiennej i drzwiowej co pozwoliło między innymi na likwidację ubytku ciepła. 4 grudnia 2001 W tym przedsięwzięciu duże uznanie należy się radnemu naszego osiedla panu Bogdanowi Ziarko.
4 grudnia 2001 roku została oddana do użytku sala gimnastyczna lekkiej konstrukcji.

W 2002 roku za staraniem dyrektora i pomocy pani Marii Ficek szkoła została podłączona do miejskiej sieci kanalizacyjnej oraz odwodniona północna część budynku. Corocznie w szkole i w przedszkolu przeprowadzane są drobne remonty wewnętrzne i zewnętrzne jak: malowanie ścian, naprawa sanitariatów, naprawa kominów, częściowe naprawy dachu itp. poprawiające estetykę i wygląd szkoły.
W styczniu 2006 roku otrzymano z Unii Europejskiej pracownię komputerową na dziesięć stanowisk uczniowskich z dostępem do Internetu.
GRONO PEDAGOGICZNE NASZEJ SZKOŁY
| DYREKTOR SZKOŁY | MGR AGATA LUBER |
|
| JĘZYK POLSKI | mgr Agata Luber mgr Jolanta Krajewska |
| KLASA 0 | mgr Alina Wozniak
|
| NAUCZANIE ZINTEGROWANE | mgr Grażyna Berchard mgr Małgorzata Dąbrowska mgr Iwona Jench |
| JĘZYK ANGIELSKI | mgr Dariusz Brojek |
| HISTORIA | mgr Barbara Raputa |
| WYCHOWANIE DO ŻYCIA W RODZINIE | mgr Beata Góralczyk |
| MATEMATYKA | mgr inż. Barbara Szarata |
| PRZYRODA | mgr Beata Góralczyk |
| PLASTYKA | mgr Halina Nowakowska |
| INFORMATYKA | mgr Barbara Raputa mgr inż. Barbara Szarata |
| TECHNIKA | mgr Halina Nowakowska |
| WYCHOWANIE FIZYCZNE | mgr Jerzy Koziara |
| GIMNASTYKA KOREKCYJNA | mgr Jerzy Koziara |
| RELIGIA | ks. Stanisław Raczek dk.Marcin Szydłowski |
|
|
|
| BIBLIOTEKA | mgr Jolanta Krajewska |
| ŚWIETLICA | lic. Agata Kowalczyk mgr Iwona Sułowska |
| PEDAGOG SZKOLNY | mgr Anna Dąbrowska |
ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY
"Małe" przedszkole. Bardzo często spotykamy się ze zdaniem
rodziców , że duże przedszkola są najlepsze. Nie ma bardziej mylącej
opinii. Małe, znajdujące się na peryferiach Krakowa przedszkola, w niczym
nie ustępują wielkim molochom. Takim małym i miłym przedszkolem jest nasze.
Obecnie posiadamy dwa odziały : 3 - latki i 4,5 - latki.
Placówka pracuje w godz. 6.00 - 16.30 Kadra nauczycielska jest profesjonalnie
przygotowana do zawodu i wciąż podnosi swoje kwalifikacje . Posiadamy duży budynek
i bardzo dobre zaplecze dydaktyczne. Współpracują z nami logopeda , pedagog , psycholog z
Samorządowego Ośrodka Psychologiczno - Pedagogicznego przy ul.
Mazowieckiej i z PPP przy ul. Konfederackiej . Zapewniają oni opiekę na
miejscu przez cały rok szkolny. Kameralne oddziały dają dzieciom i
nauczycielom pewien komfort. Wszyscy doskonale się znamy, mamy lepszy
kontakt z rodzicami i dziećmi . Jest to bardzo ważna rzecz dla samego
dziecka. Posiadamy dobre warunki do zabaw na powietrzu : duży ogród z
mnóstwem zieleni . Dodatkowym naszym atutem jest znaczne oddalenie od
głównych dróg komunikacyjnych [ bezpieczeństwo ] . Nasze "mini"
przedszkole ma też inną zaletę . Mała ilość przedszkolaków pozwala naszej kadrze
organizować wiele wyjazdów. Do tej pory zwiedziliśmy z dziećmi :
Jaskinię Wierzchowską , zamek w Ojcowie , pałac w Pszczynie , skansen w
Babicach, wiele zabytków Krakowa. Każdego roku planujemy daleki wyjazd i
wycieczkę po naszym mieście.Większość wyjazdów finansuje Rada Rodziców .
Przez cały rok organizujemy różne imprezy dla dzieci i rodziców , konkursy ,
zabawy karnawałowe , wyjazdy do teatru. Prace plastyczne naszych dzieci kilka razy
do roku biorą udział w różnych konkursach. W naszym przedszkolu organizowane są zajęcia
taneczne Szkoły Tańca " Pasja ". Od dwóch lat organizujemy dzielnicowy konkurs taneczny.
Dodatkowo dzieci za odpłatnością mogą uczyć się j . angielskiego.
Wszyscy pracownicy oddziałów przedszkolnych są otwarci na nowe propozycje i współpracę.
TO CO INTERESUJE PRZEDE WSZYSTKIM UCZNIÓW !
| 1. | Rozpoczęcie roku szkolnego | 01.09.2009r. |
| 2. | Zimowa przerwa świąteczna | 23.12.2009-03.01.2010r. |
| 3. | Ferie zimowe | 18.01.2010 - 31.01.2010r. |
| 4. | Wiosenna przerwa świąteczna | 01-06.04.2010r. |
| 5. | Sprawdzian przeprowadzany w ostatnim roku nauki w szkole podstawowej | 08.04.2010r.
|
| 8. | Zakończenie rocznych zajęć dydaktyczno-wychowawczych | 25.06.2010r. |
ZARYS HISTORYCZNY NASZEGO OSIEDLA
Pierwszą wzmiankę o Sidzinie można znaleźć w dokumentach legata papieskiego Idziego, spisaną dla klasztoru Benedyktynów w latach 1123-1125.
Dokument ów, aczkolwiek budzi poważne zastrzeżenia historyków ze względu na sfałszowaną o 100 lat datację, traktowany jest za miarodajny, a oparty na historii Opactwa Benedyktynów. Według tej wzmianki - odnoszącej się do roku 1105 - klasztor tyniecki na początku wieku XII posiadał w Sydzinie cztery surowice solne, dwie karczmy i zamar z dużej panwi warzelniczej. Surowica wtedy oznaczała źródło lub zbiornik solanki, z której warzono sól , a zamar był pewnego rodzaju prezentem naturalnym na rzecz obdarowanego. Dowodzi to, że w Sidzinie już w XI wieku uprawiane było solarstwo, co niedawno potwierdziły badania archeologiczne. A w pobliżu samego stawu w Sidzinie odkopano piec warzelniczy o wymiarach 4,0x2,5 m . Obudowany był on murkiem, który przystosowany był do układania małych panwi (panew zbiornik, kocioł wykonany z blachy stalowej) do wyparowywania wody z solanki. Warzelnie w Sidzinie po Bochni i Wieliczce były największymi w Polsce.
Oprócz Benedyktynów posiadaczami solanek były i inne klasztory. Szlachcic nazwiskiem Michana ofiarował klasztorowi z Miechowa jedno źródło solne, które jednak wyschło. Podobno Michana podarował też jedno źródło solne klasztorowi Norbertanek ze Zwierzyńca. Istnieją wzmianki z 1254 roku, że Norbertanki już wcześniej korzystały z tego źródła, które znajdowało się we wsi Siecinie na górze Czaran, Ceran lub Czyran, której dziś nie udało się zlokalizować. Należy wnioskować, że na przełomie XII i XIII wieku Sidzina miała dwóch właścicieli: Benedyktynów z Tyńca oraz nieznanych rycerzy .
W niedługim czasie eksploatacja solanek w Sidzinie stała się nieopłacalna. Stało się to wówczas, kiedy w Wieliczce i Bochni odkryto złoża soli kamiennej. W połowie XIII wieku Benedyktyni z Tyńca i inne klasztory zostały wywłaszczone z solanek w Sidzinie, a w zamian otrzymali w Wieliczce. Według Jana Długosza źródła te w niedługim czasie wyschły. Zachodnia część Sidziny należała do klasztoru tynieckiego, aż do jego likwidacji w 1816 roku. Rząd austriacki przejął włości benedyktyńskie wraz z innymi wsiami na rzecz funduszu religijnego i nazwał ją Sidziną Kameralną. W 1902 roku przekazano ją we władanie Biskupstwu Krakowskiemu. Arcybiskupstwo Krakowskie w 1930 roku rozparcelowało ją pomiędzy okolicznych chłopów.
Wschodnia część Sidziny była własnością szlachecką. W 1445 roku od Piotra Szafrańca z Pieskowej Skały nabył ją profesor z Akademii Krakowskiej Jakub z Zaborowa.
Po pewnym czasie przekazał Sidzinę na wyposażenie ufundowanej przez siebie Kaplicy Szafrańców w katedrze krakowskiej. Z uposażenia korzystał też każdorazowy profesor osobnej katedry w kolegium Mniejszym.
Niektórzy profesorowie poświęcali wiele czasu na prowadzenie gospodarstwa w Sidzinie niż zajęcia w Kolegium. Mistrz Wojciech z Sierpca spędził w Sidzinie całe dorosłe życie od 1585-1620 roku, nie licząc się nawet z obowiązkami uczelnianymi.
Po I rozbiorze Polskie (1772) część Sidziny przeszła pod zarząd Dyrekcji Niepołomickiej. Od 1787 roku Sidzinę dzierżawił Józef Łączkowski, a później sprzedał prywatnym właścicielom. W pierwszej połowie XIX wieku właścicielem został Franciszek Furdzik i od tego nazwiska nazwano Sidzinę Furdzik, a drugą część nazwano Sidziną Kameralną. Po Furdziku w 1857 roku dobra te objął Jakub Leśniak. W 1878 roku dobra te przeszły na własność (zakupiła je) Franciszka Jordan. Za jej czasów i na jej włościach wybudowano kolej Podgórze-Skawina. Od 1884 roku dobra wsi zmieniały często właścicieli: Bernard Samuel Wohlferdam, w latach 1878-1898 nowymi właścicielami byli: Coarles T. Rice, Tadeusz i Helena Langie i w tym czasie (dokonali częściowej parcelacji gruntów), a dalej Jan i Julia Strzeleccy, Józef Przyładzki i Józef Trybulec. Od 1898 roku właścicielem dworu był Szabrowski, do którego należała też fabryka zapałek.
W 1917 roku dwór o powierzchni 77 ha zakupili Tadeusz i Józefa Czyżewscy. Zabudowania dworu stanowiły: budynek mieszkalny parterowy o dachu łamanym pokrytym papą, od południa oparty na czterech kolumnach co stanowi ganek głównego wejścia. Od wschodu była i jest przybudówka, w której mieszkała część służby. Dalej spichlerz, budynek dla służby (fornali i ich rodzin). Obora na dwadzieścia parę stanowisk bydła i koni, drewniana stodoła na zboże i siano. Ogród wraz z zabudowaniami zajmował powierzchnię 3,5 hektara. W ogrodzie usytuowane były cztery stawy rybne, sad z drzewami owocowymi. Budynek dworu okalał park z kilkuset drzewami głównie liściastymi. Grunty uprawne w całości w latach 30-tych XX wieku były zdrenowane. Uprawiano : zboża, ziemniaki oraz nasiona buraków pastewnych, cukrowych i różnego rodzaju traw. Część gruntów przeznaczona była na użytki zielone, do wypasu bydła, którego stado liczyło około 20 sztuk. Jako siły pociągowej do uprawy roli używano cztery pary koni.
Pozostałe prace polne wykonywano ręcznie (za wyjątkiem omłotów gdyż właściciel posiadał maszynę do omłotów młocarnię napędzaną silnikiem spalinowym).
Mieszkańcy pracujący w dworze przy zbiorach: zbóż, siana, wykopkach otrzymywali mizerne wynagrodzenie. Jeden złoty za dniówkę od świtu do zmroku. Należy też wspomnieć, że dworem przede wszystkim zajmowała się córka Czyżewskich Maria, mając pomoc zatrudnionego na stałe tzw. zarządcy. Jej mąż Tadeusz Czyżewski Gliwic prawnik i ekonomista z wykształcenia, pracował w Sosnowcu w Hucie Katarzyna. Dopiero po wybuchu II wojny światowej zamieszkał na stałe w Sidzinie u boku żony i obydwoje zajmowali się gospodarstwem, aż do zakończenia wojny i parcelacji dworu.
Parcelację przeprowadzili mieszkańcy Sidziny, a grupą do tego celu powołaną kierował Adam Czopek tutejszy mieszkaniec. Po podziale gruntów i ruchomości pozostała resztówka tj.3,5 hektara ziemi wraz z ogrodem oraz zabudowania. Dwór, spichlerz, budynek mieszkalny dla służby, obora stodoła wraz z wozownią. Budynek mieszkalny dworu został wkrótce zajęty przez tutejszą szkołę podstawową. Po roku 1965 pomieszczenia dworskie opuściła szkoła oraz mieszkający tam nauczyciele. W miejsce ich wprowadził się tam Związek Młodzieży Wiejskiej i Wojewódzki Związek Spółdzielni Rolniczych Samopomoc Chłopska. Samopomoc Chłopska umieściła tam sprzęt kolonijny. Budynek resztówki zajęty był przez wymienione wyżej instytucje do 1986 roku. W roku 1987 nowymi właścicielami stali się państwo Halina i Maciej Wasilewscy. Nowy właściciel częściowo wyremontował budynek mieszkalny i posadził kilkadziesiąt drzew.
We wschodniej części przybudówki uruchomiony jest warsztat z małą odlewnią metali kolorowych zwaną "Artystyczna odlewnia Metali Kolorowych."
SZKOŁA PODSTAWOWA NR 133 W KRAKOWIE
 | ul. M.Wrony 115 30-399 Kraków woj. małopolskie tel. (012)2621020 |
 | DYREKTOR SZKOŁY: MGR AGATA LUBER |
 | adres e-mail adm. strony: b.raputa@interia.pl |
AKCJA "SZKOŁA Z KLASĄ"
"Szkoła z klasą" jest akcją społeczną dla szkół podstawowych, gimnazjów i szkół średnich.
Program przygotowała "Gazeta Wyborcza", fundacja Centrum Edukacji Obywatelskiej oraz portal Gazeta.pl. Honorowy patronat objął prezydent RP Aleksander Kwaśniewski. Program finansowany jest przez Agorę SA, wydawcę m.in. "Gazety Wyborczej" i Polsko-Amerykańską Fundację Wolności.
"Szkoła z klasą" to dziesiątki tysięcy uczniów, nauczycieli, dyrektorów szkół i samorządowców, którzy chcą, aby ich szkoły uczyły twórczego i krytycznego myślenia, sprawiedliwie oceniały, miały dobry klimat, rozwijały w młodych wrażliwość, pomagały im uwierzyć w siebie i przygotowywały swych uczniów do dorosłości w nowoczesnym, szybko zmieniającym się świecie.
"Szkoła z klasą" jest prawdopodobnie pierwszą na świecie tak masową akcją, która przebiega przy udziale internetu. W portalu Gazeta.pl szkoły utworzyły swoje strony internetowe, gdzie wpisują informacje o sobie. Tu także pojawią się - po zaliczeniu przez sekretariat - sprawozdania z wykonanych zadań. W ten sposób powstanie ogromny informator o polskich szkołach, umożliwiający im przedstawianie swych osiągnięć. Społeczności lokalne skorzystają z tej wiedzy, a zarazem będą mogły weryfikować to, co piszą o sobie szkoły - tak powstanie społeczny mechanizm kontroli.
Wizytówkę naszej szkoły z akcji "Szkoła z klasą" można obejrzeć na stronie portalu:
Gazeta.pl
SZEŚĆ ZASAD "SZKOŁY Z KLASĄ"
1. ... DOBRZE UCZY KAŻDEGO UCZNIA.
Potrafi wyjaśniać i zaciekawiać; dba, aby wszyscy uczniowie osiągali coraz lepsze wyniki i rozwijali swoje aspiracje i zainteresowania.
2. ... SZKOŁA OCENIA SPRAWIEDLIWIE.
Uczniowie wiedzą, czego mają się nauczyć, znają i rozumieją zasady oceniania.
3. ... SZKOŁA UCZY MYŚLEĆ I ROZUMIEĆ ŚWIAT.
Uczy twórczego i krytycznego myślenia, a wiedza i umiejętności w niej zdobyte pomagają zrozumieć to, co dzieje się w ich miejscowości, w Polsce, na świecie oraz rozwiązywać realne problemy.
4. ... SZKOŁA ROZWIJA SPOŁECZNIE, UCZY WRAŻLIWOŚCI.
Uczniowie uczą się współdziałania w zespole, angażują się w pracę na rzecz innych ludzi oraz działają dla dobra swej małej i dużej ojczyzny oraz całego świata.
5. ... SZKOŁA POMAGA UWIERZYĆ W SIEBIE, TWORZY DOBRY KLIMAT.
W szkole panuje życzliwa, pełna wzajemnego szacunku atmosfera, uczniowie mają szansę uwierzyć we własne siły.
6. ... SZKOŁA PRZYGOTOWUJE DO PRZYSZŁOŚCI.
Uczy języków obcych, posługiwania się komputerem i internetem, przygotowuje uczniów do życia w zjednoczonej Europie i wprowadza w świat kultury.

| ZAPRASZAMY DO NASZEJ SZKOŁY !!! 
|
PEDAGOGA SZKOLNEGO
| | |
| WTOREK | 8.00-12.00 |
| ŚRODA | 10.30-12.30 |
| PIĄTEK | 8.00-12.00 |
PIELĘGNIARKI SZKOLNEJ
| | |
| ŚRODA | 7.00-14.35 | |
ZE WZGLĘDU NA MISTRZOSTWA ŚWIATA ZAMIESZCZAMY PONIŻEJ DRUŻYNY, KTÓRE ZAKWALIFIKOWAŁY SIĘ DO TEGO TURNIEJU
| GRUPA "A" | GRUPA "B" | GRUPA "C" | GRUPA "D" |
| NIEMCY | ANGLIA | ARGENTYNA | MEKSYK |
| KOSTARYKA | PARAGWAJ | WKS | IRAN |
| POLSKA | TRYNIDAD I TOBAGO | SERBIA I CZARN. | ANGOLA |
| EKWADOR | SZWECJA | HOLANDIA | PORTUGALIA |
| GRUPA "E" | GRUPA "F" | GRUPA "G" | GRUPA "H" |
| WŁOCHY | BRAZYLIA | FRANCJA | HISZPANIA |
| GHANA | CHORWACJA | SZWAJCARIA | UKRAINA |
| USA | AUSTRALIA | KOREA PŁD. | TUNEZJA |
| CZECHY | JAPONIA | TOGO | ARABIA SAUDYJSKA |
NEWS BOX - NOWINKI ZE ŚWIATA
HUMOR Z ZESZYTÓW SZKOLNYCH
Mamy nadzieję że takie gafy nie będą się zdarzały naszym uczniom !!! Jeśli jednak nasi uczniowie rozpoznają własne zwroty na tej stronie, to z pewnością zachowają to tylko dla siebie :) i nigdy więcej nic bezmyślnego nie napiszą
>> Zginął pies z czarnym ogonem, do którego przywiązana była chora osoba.
>> W średniowieczu było wiele gangów, na przykład Wolfgang.
>> Kwas solny ma silne właściwości rżące.
>> Węgiel występuje na całej kuli ziemskiej, na przykład w mojej komórce.
>> Niewolnicy rzymscy byli używani do najcięższych prac, niektórzy jako nauczyciele.
>> Mumie służyły jako wkłady do grobów i były robione przez Egipcjan.
>> Polacy byli waleczni i walczyli w walce o Anglie, walcząc o niepodległość Anglii.
>> Obywatel po użyciu probierza trzeźwości zmienił kolor. To znak - alkohol był używany.
>> Pierwszy człowiek na ziemi nie czuł się samotny bo nie umiał liczyć.
>> Prostokąt rożni się od kwadratu tym, że raz jest wyższy, a raz szerszy.
>> Od czasów Kopernika Ziemia krąży wokół Słońca.
>> Liść ma taką rolę w życiu że musi cały czas wdychać i wydychać.
>> Gryzoń to zwierze, które ogryza, co tylko może, np. jabłka, zostawiając ogryzki.
>> Dawniej wszystkie prace na roli wykonywano ręcznie za pomocą wołów.
>> Powstanie Listopadowe było w listopadzie, a Rewolucja Październikowa też.
>> W Krakowie wybudowano ostatnio wiele nowych zabytków.
ORZEŁ BIAŁY patronem Szkoły Podstawowej nr 133
15 listopada 2007 roku na osiedlu Sidzina odbyła się niezwykła uroczystość - Szkole Podstawowej nr 133 w Krakowie nadano imię Orła Białego. Zbiegło się to w czasie ze 120 - tą rocznicą powstania szkoły w ówczesnej podkrakowskiej wsi Sidzina.
Prace nad wyborem patrona rozpoczęły się rok temu. Wtedy to w wyniku szkolnego plebiscytu uczniowie, nauczyciele i rodzice zdecydowali, że naszym patronem zostanie Orzeł Biały - symbol narodowy otoczony od pokoleń najwyższą czcią przez wszystkich Polaków .
Wybór szkolnej społeczności został pozytywnie zaopiniowany przez Radę Dzielnicy VIII, a następnie Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę o nadaniu szkole imienia .
Jeszcze przed wakacjami grupa nauczycieli ułożyła scenariusz uroczystości, aby wraz z początkiem nowego roku szkolnego móc rozpocząć próby z udziałem uczniów , nauczycieli i rodziców. Pragnęliśmy przygotować uroczystość na najwyższym poziomie.
Równolegle trwały działania zmierzające do uświetnienia nadania imienia szkole: m.in. zamówiono sztandar według projektu pani Haliny Nowakowskiej nauczycielki sztuki oraz zlecono wykonanie pamiątkowej tablicy.
Nadszedł wreszcie dzień, do którego wszyscy, nie szczędząc swojego wolnego czasu i energii , tak długo się przygotowywaliśmy. Spod szkoły w ustalonym szyku przemaszerowaliśmy do kościoła p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego . Pochód prowadziły poczty sztandarowe : rodziców naszej szkoły oraz uczniów zaprzyjaźnionej Szkoły Podstawowej im. Orła Białego w Marszowicach .
Mszę świętą odprawił J.E. ksiądz biskup Tadeusz Pieronek, który poświęcił również sztandar ufundowany przez Radę Dzielnicy VIII i sponsorów. W czasie homilii ksiądz biskup podkreślił historyczne i patriotyczne znaczenie naszego godła narodowego .
W budynku szkoły została następnie poświęcona i odsłonięta pamiątkowa tablica z mottem zaczerpniętym z poezji Marii Konopnickiej : " Orle nasz Biały ! Wiedź do jedności, jak wiodłeś do chwały! ".
W uroczystej akademii oprócz uczniów, nauczycieli i rodziców naszej szkoły wzięli udział zaproszeni goście : przedstawiciele władz Krakowa z panią wiceprezydent Elżbietą Lęcznarowicz i wiceprzewodniczącym Rady Miasta panem Bogusławem Kośmiderem na czele , przedstawiciele Kuratorium Oświaty, Rady Dzielnicy VIII z przewodniczącym panem Arkadiuszem Puszkarzem , byli dyrektorzy szkoły i nauczyciele . Mieli oni okazję poznać historię szkoły, którą przedstawiła jej absolwentka, a obecnie nauczycielka historii pani Barbara Raputa oraz historię Orła Białego zaprezentowaną przez pana Marka Cygana - przedstawiciela rodziców.
Kolejnym punktem akademii było przekazanie przez rodziców na ręce pani dyrektor Agaty Luber sztandaru, który następnie został wręczony uczniom. Podniosłym momentem było ich ślubowanie. Po krótkich przemówieniach zaproszonych gości odśpiewano nowy hymn szkoły.
Część artystyczną rozpoczął polonez w wykonaniu uczniów z klas I-IV. Występ małych tancerzy wywołał prawdziwy aplauz widowni , którą zachwyciło przygotowanie dzieci i ich piękne stroje. Następnie uczniowie klas IV-VI zaprezentowali spektakl "Historia Polski w obrazach" wzbogacony o gościnny występ chóru ze Szkoły Muzycznej nr 3 w Krakowie pod kierunkiem pani Barbary Karpały. Przedstawienie zostało przyjęte przez widzów również bardzo ciepło, a nawet ze wzruszeniem.
Podczas występów uczniom akompaniował pan Grzegorz Gajewski - organista miejscowej parafii, który zadbał też o nagłośnienie imprezy.
Goście mogli obejrzeć wystawy na temat Orła Białego , prac plastycznych uczniów oraz fotografii z historii naszej szkoły.
Orzeł Biały, znak przez stulecia jednoczący Polaków, zjednoczył społeczność szkoły i osiedla Sidzina , dzięki czemu możemy powiedzieć z satysfakcją - to był piękny dzień naszej szkoły
Aktualny adres internetowy szkoły: sp133krakow.edupage.org
|
|
|
|